Column Karin Laglas: De Tour als bron van inspiratie

donderdag 20 juli 2017

Karin Laglas: ‘Tour de France als bron van inspiratie’

Het is zomer. Zomer is zon, zomer is zeilen, zomer is vakantie. En zomer is ook …. de Tour de France. Het fietscircus dat de eerste 3 weken van juli door Frankrijk trekt. Wat een heerlijk spektakel. Door het jaar heen zit ik zelden voor de televisie, maar die 3 weken in juli wel. Als het even kan volg ik de koers. Nee, niet omdat ik zelf een fanatieke fietser ben. Een half uurtje in de stad van A naar B vind ik al een behoorlijke rit. En ook niet omdat ik een sportfanaat ben. Ajax, Verstappen, Wimbledon; ik weet er amper genoeg van voor een kort praatje bij het koffieapparaat.

Maar le Tour, dat is autre chose. Vooropgesteld, natuurlijk is er die lelijke kant. De doping, het ellebogenwerk in de sprint, de verschrikkelijke valpartijen, het grote geld. Maar ik permitteer me om naar de mooie kant te kijken. En dan zie ik van alles dat me inspireert. Bijvoorbeeld de mooie combi van individueel presteren en teamwork.

Tourrijders zijn stuk voor stuk topsporters. Fietsen lijkt een individuele sport. Maar de Tour rijden is juist een teamsport. De kopman, de helpers, de sprinters, de klimmers, ieder heeft zijn eigen rol in het succes. Als Froome materiaalpech heeft gehad dan brengt een helper hem weer naar voren. Kittel kan alleen een etappe winnen als zijn ploeggenoten hem over de bergen “tillen” en op een mooi plekje voor de sprint “afleveren”. Tenzij hij valt. Als Aru ontsnapt zit alles wat een Sky shirt draagt voorin de groep achter de vluchters om – kop over kop – het gat dicht te rijden. Kijk, daar geniet ik dan van. Het collectief is zoveel sterker dan het individu alleen.

Topprestatie

En tegelijkertijd kan je alleen winnen als je ook individueel een topprestatie weet neer te zetten. Zoals Bauke Mollema in die mooie zondagse etappe naar Le Puy en Velay. Prachtig! Mollema toont in die etappe talent, intense training en vooral ook karakter. 30 kilometer op kop en door blijven gaan. Tot het gaatje kunnen afzien. En dan die prachtige blijdschap, het geluk dat van het gezicht spat, ondanks de uitputting. Vieren van het behaalde succes. Zonder resultaatgerichtheid geen Tourzege. Het komt niet bij toeval.

Mooi is ook dat renners in de Tour vaak moeten samenwerken met hun concurrenten. Sky en Astana samen beukend aan de kop van het peloton om Quintana eraf te krijgen. Niet leuk voor die aardige Quintana, wel mooi om te zien. Onderlinge tegenstellingen overbruggen om het doel wat je wilt bereiken te behalen. Dat vraagt een duidelijke focus voor het team. Een duidelijk doel met een dito strategie. En de flexibiliteit om de strategie bij te stellen als de kopman geen goeie benen blijkt te hebben of een van je beste renners uitvalt.

Individuele excellentie en teamwork

Kortom: in de Tour schuilt een heel managementboek. Over focus en timing, over resultaatgerichtheid, over trainen en doorzetten, over ruimte geven aan verschillende talenten, over individuele excellentie en teamwork, over samenwerken met je tegenstander. En dat de helper van vandaag de etappewinnaar van morgen kan zijn.

Joop Zoetemelk zei er ooit nog het volgende over: “de Tour win je in bed”. Zonder ontspanning geen inspanning. Prettige vakantie!

Karin Laglas

voorzitter directieraad van Ymere


Newsalert

Meld u aan voor de newsalert en ontvang bij nieuwe artikelen een melding in uw mailbox.


Deel deze pagina

Plaats op Facebook Deel op LinkedIn Deel op Google+ Deel op WhatsApp