Column Karin Laglas: Hoog en laag

woensdag 7 februari 2018

“Laagopgeleide vrouwen en hoogopgeleide mannen zijn financieel het meest behoudend”. Artikel in De Volkskrant, een paar weken geleden. Een van de vele voorbeelden waarbij mensen worden ingedeeld op basis van hun opleidingsniveau.

Ander voorbeeld: CBS demograaf Jan Latten heeft het over “power koppels” – twee jonge hoog opgeleiden. Die kapen in onze regio de koopwoningen weg en zorgen voor prijsopdrijving. Niks beleggers, niks huisjesmelkers, het zijn deze hoogopgeleiden die de onbetaalbare woningmarkt veroorzaken – volgens Latten dan. De contramal van de power koppels noemt Latten “het precariaat”; laagopgeleide veelal alleenstaande mannen met losse baantjes, een laag inkomen en moeilijke relaties. Als die niet toevallig al in een woning in de regio wonen dan kunnen ze het schudden: geen schijn van kans. Hoog tegen laag.

Bij mij schuurt het, dat indelen naar opleidingsniveau. Waarom? Omdat het riekt naar het indelen van mensen in “beter” en “minder”. Alleen al door de woorden laag en hoog. Wat betekent dat eigenlijk hoogopgeleid? Is niet iedereen die naar beste kunnen zichzelf schoolt hoog opgeleid? Namelijk zo hoog als bij hem of haar past. Op heel verschillende manieren kun je een prima leven opbouwen en een prima maatschappelijke bijdrage leveren. We zijn allemaal anders, met onze eigen aanleg en talenten. En lang niet iedereen krijgt dezelfde kansen. Opleiding is belangrijk. Maar het is bepaald niet het enige wat belangrijk is aan een mens.

Gezien de kennisinstellingen en het soort bedrijvigheid in de regio wonen er ons werkgebied relatief veel mensen die een opleiding aan de universiteit of het HBO gevolgd hebben. Een goed opgeleide dokter is erg fijn als je ziek bent. Net als het fijn is dat er slimpies zijn die nieuwe technologie ontwikkelen en ons leven gemakkelijker maken. Tegelijk zijn ook mensen die een dergelijke opleiding niet gevolgd hebben hard nodig om de samenleving aan de praat te houden en te zorgen voor een prettig leefklimaat. Wat moet je zonder kapper en zonder onderhoudsmonteur tenslotte. Dan zit je haar niet goed en doet je verwarming het niet. Een goede mix van mensen maakt een fijne en leefbare stad. Dat is al eeuwen zo. En dat brengt ons weer bij de inclusieve samenleving.

Jammer genoeg staat die op dit punt onder druk. Steeds vaker leven mensen die langer doorgeleerd hebben en mensen die dat niet hebben gedaan langs elkaar heen. Sommige wetenschappers wijzen de ontzuiling als de belangrijkste oorzaak hiervan aan. Vroeger kwam je elkaar in je eigen “zuil” – katholiek, protestant, sociaal democraat – tegen, welke opleiding je ook gevolgd had. De dokter en de arbeider samen in de kerkbank. Wel een beetje romantisch beeld.

Vroeger had je echt ook “standsverschillen”. Maar het feit dat er inmiddels steeds minder scholen zijn met kinderen van uiteenlopende achtergrond geeft wel te denken. Een slechte ontwikkeling. Immers: jong geleerd, oud gedaan – samenleven zonder acht te slaan op “hoog en laag”.

Nederland is een van de landen met de kleinste sociale ongelijkheid op de wereld. Dat is iets om te koesteren. Een metropoolregio die woningen biedt voor mensen met verschillende achtergronden en mogelijkheden draagt daaraan bij. En daarmee dragen ook wij daaraan bij.
En dat doen we met onze eigen inclusieve werksamenleving. Een mooie mix van betrokken mannen en vrouwen die zich ieder met hun eigen talenten en vaardigheden inzetten voor onze maatschappelijke opgave. En o ja, ze hebben ook verschillende opleidingen gevolgd.

Karin Laglas

voorzitter directieraad Ymere


Newsalert

Meld u aan voor de newsalert en ontvang bij nieuwe artikelen een melding in uw mailbox.


Deel deze pagina

Plaats op Facebook Deel op LinkedIn Deel op Google+ Deel op WhatsApp