Column Karin Laglas: Geen spijt

woensdag 26 september 2018

Karin Laglas, voorzitter directieraad Ymere

Het prachtige zomerweer, waar we weken achter elkaar van hebben kunnen genieten dit jaar, ligt achter ons. De herfst is in aantocht. Die heerlijke, eindeloos lange zomer nam me mee terug naar de zomers van mijn jeugd. Toen scheen – in mijn herinnering dan - altijd de zon. Zorgeloos genieten. Niemand dacht bij lekker warm weer: “Kijk: global warming!”.

Hoe anders is het nu. We zijn ons allemaal bewust van de opwarming van de aarde door ons menselijk toedoen. Voor wie nog twijfelt: Pak het boek “de verborgen impact” van Babette Porcelijn er maar eens bij. Er moet wat gebeuren. “Den Haag” werkt aan een klimaatakkoord om het tij te keren. Bedoeling was dat het voor het zomerreces af zou zijn. Het werd een “tussenstand”. Na de zomer verder.

Doel is om vast te leggen hoe 49% CO2 reductie in 2030 gerealiseerd kan worden. Het grootste deel moet komen van de industrie, mobiliteit en “groene” energieopwekking. Maar ook de gebouwde omgeving moet een bijdrage leveren. Daarbij wordt het vooral gezocht in minder energiegebruik en vooral minder gas. Dat laatste ook vanwege de problemen in Groningen. Overigens zoeken andere landen hun klimaatoplossingen juist in meer gebruik van gas. Het zijn verwarrende tijden.

In de gebouwde omgeving wordt de blik al snel richting de corporaties gericht. Immers die zijn samen goed voor pakweg een kwart van de gebouwde omgeving in Nederland. Bovendien stevig georganiseerd, behoorlijk onder invloed van de overheid en vermeend ruim in de slappe was. Makkelijk zat.

Was het allemaal maar zo gemakkelijk. Niet dus.

Laat ik vooropstellen: het is nodig dat we de CO2 uitstoot reduceren. En ook wij als corporaties moeten daarin ons steentje bijdragen. Dat doen we ook. Ook wij bij Ymere. Als we nieuwe woningen bouwen dan doen we dat zeer energie zuinig (ZEN) en in beginsel gasloos. En we hebben een omvangrijk programma om onze bestaande woningen energiezuiniger te maken, zowel door isoleren als met onze inzet op zonnepanelen. Daarbij schuwen we ook niet om verder te kijken dan vandaag. Bijvoorbeeld door oplossingen te testen als de inzet van infraroodverwarming. In onze kleinere bestaande woningen is dat een mogelijk alternatief voor de nu nog ruimtevretende en lawaaiige warmtepompen.

Maar er zijn ook een paar forse dilemma’s.

Ten eerste: het prijskaartje van de maatregelen om onze huurwoningen te verduurzamen. Dat is enorm. Zo fors dat het voor een groot deel van de corporaties - waaronder ook Ymere - onmogelijk is om dat op te brengen. Daarbij speelt ons als Ymere parten dat we oud en gestapeld bezit hebben. En ook nog eens de trotse eigenaar zijn van flink wat rijksmonumenten. Maar nog wezenlijker is dat we nóg een opgave aan onze fiets hebben hangen met een enorm prijskaartje. Namelijk ervoor te zorgen dat er in onze regio voldoende en betaalbare woningen zijn voor mensen met een bescheiden inkomen – onze huurders en toekomstige huurders.

Hoewel ook ik persoonlijk vind dat we goed voor de aarde moeten zorgen kan het niet anders dan dat dit laatste in onze regio met zijn enorme schaarste aan woningen en ellenlange wachtlijsten voor woningzoekenden onze top-prioriteit is. En in volgorde: dat doen we dan zo duurzaam mogelijk.

Het tweede dilemma: de haast. Is dat nu wel verstandig? Eens, je moet niet alles voor je uitschuiven, maar is het nou niet beter om wat meer de tijd te nemen dan een rush naar 2030? Dan kan er meer innovatie plaatsvinden en spekken we niet alleen de bouw- en installatiebedrijven omdat alles tegelijk moet. Wie weet wat er allemaal nog uitgevonden en mogelijk gemaakt wordt. Synthetisch gas? Waterstof? Persoonlijk vraag ik me bijvoorbeeld af of nu maximaal isoleren op lange termijn wel het meest duurzame is. Gaan we geen spijt krijgen van de enorme bak geld die we daaraan uitgeven? En is het wel echt duurzaam als je ook de productie van al het isolatiemateriaal dat we nu gebruiken meeneemt?

Daarbij speelt ook de vraag mee in hoeverre het voor de hand ligt dat nou juist de corporaties het voortouw nemen in de innovatie. Marnix Norder verwoordde dat laatst zo: “We zitten in de pioniersfase met ontwikkelkosten en nieuwe technieken, die pas later rendabel te maken zijn. En we willen het zo doen dat de woonlasten voor onze huurders niet hoger worden. We moeten niet het wiel uitvinden met de portemonnee van mensen met de laagste inkomens”. Inderdaad Marnix, mooi gezegd.

In lijn met bovenstaande kiezen we bij Ymere in onze duurzaamheidsvisie voor een “no regret” aanpak. We pakken het zo aan dat we ingrepen doen waarvan we ervan uitgaan dat die ook bij technologische vooruitgang nog verstandig geweest zijn. Jazeker, ook wij isoleren onze woningen, maar niet per se naar A++. Maar eerder naar B of A. Zuinig, slim en toekomstgericht. Met groot genoegen las ik recent een column van Kees van Nieuwamerongen, directeur Autoriteit woningcorporaties, die dat ook zo ziet. Zijn autoriteit in Den Haag is groot. Met die erachter moet het goedkomen. Dank je bij voorbaat Kees, je zult er geen spijt van krijgen.

Karin Laglas

voorzitter directieraad Ymere


Newsalert

Meld u aan voor de newsalert en ontvang bij nieuwe artikelen een melding in uw mailbox.


Deel deze pagina

Plaats op Facebook Deel op LinkedIn Deel op Google+ Deel op WhatsApp